وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ ( 206 ) وچون به أو گفته شود : « از خدا پروا كن » نخوت ، وى را به گناه كشاند . پس جهنم براي أو بس است ، وچه بد بسترى است . ( 206 )